Μαγικα .....ομορφο !!

Ποσο μαγικο ;σημερα π ειδα τις φωτογραφιες του γαμου σου μπορω ξανα να νιωσω χαρουμενη για σενα κ ελευθερη ,ελευθερη να θυμηθω τα μικρα πραγματα π κάποτε πριν πολλα-πολλα χρονια ηταν η ζωη μου...νιωθω τοσο βαθυα συγκινημενη π σε βλεπω!τοσο χαρουμενη που πηρες ενα δρομο στη ζωη σου !με μια γλυκια μελαγχολια επειδη εγω δν ειμαι στα καλα μου ...αλλα χαιρομαι αληθεια τοοοσο πολυ !!!ειδα στις φωτο μια κοπελα να σε κοιταει με θαυμασμο κ αξιοπρεπεια ,με πολυ αγαπη κ το ηθελα τοσο πολυ αυτο για σενα ...ποσο ομορφα συναισθηματα μ εβγαλε ολο αυτο !ποσο γλυκα !ποσο σε αγαπησα σαν ανθρωπο αληθεια !!!παιδικα κ αγνα !!!ομορφα ρε φιλε ,χωρις βρωμιες !τελειο συναισθημα !χαιρομαι π το βιωνω!!ευχομαι να εισαι καθαρος με μια απιστευτα τελεια ζωη & αυτο το κοριτσι να σε κοιταει για παντα ετσι καρδια μου !!!χαιρομαι μεσα στη μελαγχολια μου αληθηνα ,ποσο πιο μαγικο να ηταν για τη πρωτη μου μεγαλη αγαπη ;.........!!!!!!!!!

Η ζωή

Η ζωή ......... ?

Η ζωή είναι ένα αστείο .

Δε ξέρω  τι έχει νόημα πια και τι όχι .

Τι έχει σημασία και ουσία .

Δε ξέρω τι περιμένω και τι θέλω.

Μάλλον δε θέλω  να περιμένω τίποτα  .

Κουράστηκα να περιμένω και να ματαιοπονώ .

Και αφού είναι απλά ένα αστείο... 

Θέλω μόνο να γελάω...

Χωρίς να νιώθω και να σκέφτομαι ...

Έτσι ανάλαφρα και κατ’ουσια κενά δεν είναι τα αστεία ?

Τρέξιμο ...

Τώρα εγώ τι να σου πω ?...

να σου μιλήσω για ανθρώπους ,αγάπες και έρωτες ..

Που να κρύψω τη ντροπή που όλα αυτά μου δημιουργούν ...

Να σου μιλήσω για κύκνους ?,,,,να σου εξηγήσω τι σημαίνει ''Κύκνειο άσμα"...

Θες να τρέξω ?Να τρέξουμε μαζί , εσύ όσο αντέξεις ...μα έλα περπατώντας εκεί που 

θα φτάσω ... Έλα κ πες μου πως κατάλαβες γιατί έτρεχα...& ήρθες λέει να με πιάσεις....................

..ακατάλληλη..

Στη ζωη λενε καποια πραγματα φευγουν κ δε ξαναερχονται ποτε...οπως τα χρονια & οι ευκαιριες..απαξ κ περασουν χωρις να τα ''εκμεταλευτεις'' σωστα θα βρεθεις καπως ,καπου ,καποτε....να ματαιωπονεις για τη ζωη που δεν εζησες..η για αυτη που νόμιζες πως ζουσες ενω περνουσαν απο διπλα σου αυτα που ίσως και να στην αλλαζαν..
Ολα γύρω μου προχωρούν, μεγαλώνουν , αλλάζουν .....και εγω ....σκοτάδι....
.Δε ξερω στα αληθεια ποιο ειναι το μονοπατι που βγαζει στο φως , εχω μαλλον συνηθισει τοσο στα σκοταδια που κ αν θα το καταλάβω θα φοβηθώ  να το ακολουθησω..

Κάπως ετσι έφτασα να εχω μεγαλώσει χωρις τιποτα σπουδαιο να πλαισιωνει την υπαρξη μου...ισως με μια σπουδαια καρδια ,αυτο θελω  να το πιστεύω μα και αυτό ειμαι η πλεον ακαταλληλη να  το λεω..είμαι γενικά ακατάλληλη...για όλους & όλα.

Ξένες πόλεις...

..και αν κάποτε οι σκέψεις δίναν δύναμη και τα όνειρα σε πετούσαν στα σύννεφα??..
Τώρα οι σκέψεις σε καίνε και τα σύννεφα σου γίνανε μαύρα..γεμάτα μπόρες φίλη μου... Όσο τις προκαλείς τόσο σε βρέχουν...Τα μαύρα σύννεφα βρέχουν πόλεις για καιρό ...να σε νοιάζει θα πρεπε....μα οι πόλεις είναι ξένες...ξένες....μ 'ακούς??

....

...απο τις πιο άσχημες στιγμές της ζωης του ανθρώπου....
Οταν ο Ερωτας ...γίνετε Αγάπη...
...Ενας άνεμος ειναι η αγάπη , σαρωτικός
,ικανός να τα διαλύσει ΟΛΑ..
Οτι εχτισές,οτι υποσχέθηκές σε εσένα τον ίδιο ,
με ενα φύσημα του καταρρέει....
Γινάν μικροί οι άνθρωποι Θεε μου..
& Εσυ....
Μιλάς συνέχεια για αγάπη...

Αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια …. Η έλξη ανίκητη …..κάνουμε πως αδιαφορούμε , πως την γνωρίζουμε , μα πατάμε το γκάζι όσο πάει κ όταν τη δούμε ; πιο δυνατά … πέφτουμε πάνω της σαν μανιακοί ,ηθελημένα η μη η σύγκρουση μετωπική….

Λίγες είναι οι φορές που είναι λυτρωτική … Συνήθως είναι σαν πέτρα που στην κρεμούν ξαφνικά στο λαιμό κ δε μπορείς να κουνηθείς , δυσκολεύεσαι να ανασάνεις …πνίγεσαι …..Δε μπορείς να καταλάβεις ,μπερδεύεσαι ,τι είναι αλήθεια κ τι ψέμα , που ξεκινά κ που τελειώνει η λογική …………. ;

“Ει, εσυ…… Είσαι εδώ ; Άκουσες ; Είδες ;”

Είναι σαν να ζούσες καταστάσεις κ γεγονότα χωρίς να είσαι εκεί…. Σαν να τα είχε γεννήσει όλα η φαντασία σου, σαν να είχες ντύσει τα πάντα με το πέπλο των επιθυμιών σου …

Και τώρα ;……. Ξύπνησες , η θα την ντύσεις ξανά με το πέπλο των δικαιολογιών σου /τους…..;……….

“ Να σου πω κάτι …..Η αλήθεια έχει μια οπτική γωνία μη γυρνάς γύρω της ,δε θα αλλάξει κάτι πια , ότι κ αν της βάλεις ’’

..Πονούσε η βρόχη....

Μου ταιριάζει η μέρα σήμερα…
Βρέχει τόσο πολύ από το πρωί , από το κρεβάτι άκουγα τον αέρα να χτύπα με δύναμη τη βροχή στο τζάμι ..Και δεν ήθελα να σηκωθώ ..Δεν ήθελα να ξεκινήσει η μέρα … Σηκώθηκα όμως ,ετοιμάστηκα ,βγήκα στο δρόμο κ εκεί η βροχή ξαναχτυπούσε τα τζάμια του αυτοκινήτου… και με πονούσε ,το πιστεύεις ??Με πονούσε η βροχή σαν να ήμουν το τζάμι…
Κολλημένη στη κίνηση του δρόμου κοιτούσα τον ουρανό… πάντα όταν βρίσκομαι σε απόγνωση κοιτώ τον ουρανό …Βλακωδώς ,ποτέ δε βρήκα καμιά λύση εκεί πάνω…
Νιώθω τόσο πληγωμένη ,φοβισμένη ,θυμωμένη ,σαστισμένη όσο μαθαίνω τον κόσμο και τη ζωή και όλα , όλα τα σκατά που μαθαίνω …Νιώθω τόσο ηλίθια και τόσο μόνη…
Απλά μαθαίνω τον κόσμο ακόμη ..Έτσι είναι ο κόσμος ??

Ο εχθρός μου

Πως την χωρω τοση μοναξία ;
Νιώθω τα πάντα γυρω μου να δηλώνουν εγκατάλειψη
Μέχρι και τα όνειρα ,με εγκατέλειψαν
Παλέυω σύνεχως με φαντάσματα
Φοβάμαι..Φοβάμαι να ελπίσω
Φοβάμαι πως με πρόδωσες ξανά καρδιά μου
Δε μπορω άλλο να σε συγχωρώ
Σε καταδικάζω αυτή τη φορά
-και η αφέλεια ;
Δεν θα είναι ελαφρυντικό σου
Είσαι ένοχη και σε μισώ που με σκοτώνεις ξανά
Βρήκα τελικά τον μεγαλύτερο εχθρο μου!

Ξανθιά......με άδιέξοδα........

..Γίνονται σύνεχεια ''και άλλα'',όλα ασήμαντα ,όπως όλες οι λεπτομέριες που εσύ κατ'επίφαση τις ξεπερνάς κι αυτές κατ'ουσια προπορεύονται ..
Σαν τη σκια σου που τη μια στιγμη την αφήνεις πιο πίσω και την άλλη τη βρίσκεις μπροστά σου να γιγαντωνεται...
Κουραστικές κι οι λεπτομέριες και οι σκιές να τις διηγείσαι κατόπιν εορτής η να ματαιωπονείς κυνηγώντας τες..
Περνούν μέρες που μετριούνται με τρόπο ανορθόδοξο..το φόβο μου και την αναμόνη..
Οι ώρες μοίαζουν να χωρίζονται στα δυο, η θρηνος η τρελή χαρά,και λίωνεις σαν κερί κάτω απο τη φλόγα του πόνου σου και γίνεσαι οτι πότε δεν ήθελες να γίνεις και θα γίνει και αυτό που δε θες να πιστεψείς..¨ολα γίνονται ..Σαν κρίκος που ενας αν σπάσει ,σπαει όλη η αλύσιδα μετά.Σαν φυτίλι ,που απαξ κι ανάψει ,μεταφέρει το σπίνθηρα με ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις και συγκλονίζεσαι απο την εκρηξη...Κάποτε τελείωνουν ολα..Ο χρόνος ,οι φόβοι μου μαζί με τις χαρές που τόσο πίστεψα ,ολα τελειωνουν..
Μέσα μου αναρωτίεμαι συνέχεια....''Γιατί ξανά,γιατι ξανά''....δεν υπάρχει απαντηση ,κανένας δεν θα μου τη δώσει ..Θα ηταν καλύτερα αν δεν καταλάβαινα;θα ήταν καλύτερα αν δεν εβλέπα αραγέ.....
Θα περάσει μια μέρα ''ολα περνούν''...τη χαρίζω σε οποιον τη χρειάζεται πάντα αυτή τη φρασούλα...Δε με ησυχάζει όμως...Ολα με κατηγορούν ο εαυτος μου με κατηγορεί...
Μακάρι να ήμουν κάποια άλλη......καπως αλλίως.....
Αν δε μπορείς θεούλή μου να με βοήθησεις αλλίως....βοήθησε με να αλλάξω....
Εγω πρόσπαθησα πολύ να αλλάξω...μόνο το χρώμα των μαλλίων μου κατάφερα να άλλαξω δραματικά στα τόσα χρόνια,η ίδια ήλιθια παραμένω..ας γίνω μια ξανθιά με πολλά ''έξοδα''που πουλάει,γιατι σαν ξανθιά με αδιέξοδα μόνο να πλήγωνομαι μπορώ....

''φύγε.......;........."

Προσπαθώ..Δε ξέρεις πόσο.......

Χαμογελώ συνέχεια ,όλα είναι καλά!Μμμμμ....ναι, μάλλον είμαι μίζερη καμμιά φορά μωρέ έχεις δίκιο..

Κοίταξε με!!Μόνη εδω μέσα ,ντυμένη ,βαμμένη ,σου αρέσουν τα μαλλιά μου ;Για μένα τα έφτιάξα !!Οχι,οχι δεν ειναι ανάγκη να μου πείς εσυ τίποτα ,μη κουραζόμαστε με βλάκειες τωρα ,φτάνει αυτή η μια ματιά που μου έριξες ....

Να σου πω αστεία ;Πανω στη κουβέντα πετάω πετυχημένες ατάκες..ισως γελάσεις και εσυ όπως οι άλλοι...
Μηπως δε νιώθεις καλά ,θες να σε χαιδέψω λιγάκι να νιώσεις καλύτερα;
Μια αγκάλια ,θα σε επνιγε άραγε τωρα η μήπως θες λίγη απο τη ζεστασιά της;
Μη μου αγχωνεσε δε θα μιλήσω ,οτι και αν νιώθω ,για οτι και αν αναρωτιέμαι ,δε θα σου μιλήσω για τους προβληματισμούς μου...τελοσπαντων, ναι, ξέρω.. οι δικοί μου προβληματισμοί και τα αγχη μπροστα στα δικά σου είναι γελοία,δε θα το συζητησουμέ..

Ηθέλα να σου ζητήσω και συγνώμη αντι να χαίρομαι που υπάρχεις απλά και μου ρίχνεις μια φευγαλαία ματιά,που είσαι εδω για να μπορώ να χαιδεψω κάποιον αν τύχει ,να τον αγκαλιάσω αν είναι η μέρα μου να είμαι κοντά του। Καμμια φορά υπερβαλλω ζητάω παραπάνω χρόνο ,που έχω ακούσει και να λένε τόσοι οτι ο χρόνος είναι χρήμα ,ζητώ παραπάνω ματίες ,ασε αυτές τις αγκαλίες μέσα στη ζέστη...πνιγεσαι καταλαβαίνω ,συγχωρεσε με που νιωθω ,θέλω ,αισθάνομαι πιο πολύ απο οσο αντεχείς σήμερα ,φέτος ,αυτό τον καιρό ,γενικά (;;;)Θα ξαναερθω αυριο αν θές φυσικά και ορκίζομαι, αυτή τη φορά θα ρωτήσω...''Είστε σε διάθεση να με θέλετε και να με αγαπάτε σήμερα απο κόντα ;'' αν δεν είστε θα κάτσω απέναντι η θα φύγω....σιώπηλά...

..σιγοψυθιρίζεις ....''φύγε''....μα προσπαθω να με πείσω....''Η ιδέα μου είναι''..........

Η ''τσουλήθρα''

Εχω αρχίσει και κατεβαίνω εδω και καιρό ..
Στην αρχή προσέκτικα ,ενα –ενα τα σκαλιά...
Τωρα τελευταία ‘’παιδικά’’...σαν να κάνω τσουλίθρα....
Θυμάμαι ενα κοριτσακί όταν ήμουν μικρή ,σε κάποια παιδική χαρά...έκανε τσουλήθρα και στο τέλος της ,κάπως, δε θυμάμαι πως, γύρισε ανάποδα και χτύπησε το κεφαλάκι της σε μια πέτρα τεράστια που ήταν κάτω,έτρεξε η μαμά της την σήκωσε και έφυγαν τρέχοντας....
Ε,σε αυτή...στην ίδια τσουλήθρα είμαι και εγω....άλλα δε θέλω τη μαμά μου κοντά..κανέναν δε θέλω..θα πρέπει να σήκωθώ μόνη ...Οσο μόνη είμαι ...
Τη φοβάμαι τη μοναξιά..απο μικρή την φοβόμουν..πιο πολύ απο τους ήχους στο σκοτάδι που με έκαναν να τρέμω ... η σκέψη πως θα έμενα μόνη ...
Ακόμη και με πολλόυς ανθρώπους γύρω μου ένιωθα μόνη ...σαν να ήμουν το καράβι και οι γύρω μου ξέρες που χαζοσυναντούσα στη μέση των ωκεανων...εγω στο μυαλό μου όμως είχα λιμάνια ...σίγουρη στεριά...
Βαριέμαι ,βαριέμαι να θυμάμαι τι πίστευα και τι ήλπιζα τόσα χρόνια...Η ζωη μου έχει αποδείξει ποικιλοτρόπως οτι ημουν και είμαι απλά μια ηλίθια ,αποτυχημένη παραμυθατζού।Το κοριτσάκι που ανεβαίνει πάνω σε τσουλήθρες που έχουν πέτρες στο τέλος τους και πέφτει πάντα με το κεφάλι...φυσικά χτυπά...δεν έχει όμως άγνοια κυνδυνου πια...ειναι αυτο που λέμε...αδιόρθωτο !

Διάλειμμα Χαρᾶς

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλοι ἐκεῖνο τὸ πρωὶ
θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
Πρῶτα γυάλιζαν οἱ πέτρες τὰ φύλλα τὰ λουλούδια
ἔπειτα ὁ ἥλιος
ἕνας μεγάλος ἥλιος ὅλο ἀγκάθια μὰ τόσο ψηλὰ στὸν οὐρανό.
Μιὰ νύμφη μάζευε τὶς ἔνοιές μας καὶ τὶς κρεμνοῦσε στὰ δέντρα
ἕνα δάσος ἀπὸ δέντρα τοῦ Ἰούδα.
Ἐρωτιδεῖς καὶ σάτυροι παῖζαν καὶ τραγουδοῦσαν
κι ἔβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στὶς μαῦρες δάφνες
σάρκες μικρῶν παιδιῶν.

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλο τὸ πρωΐ
ἡ ἄβυσσο κλειστὸ πηγάδι
ὅπου χτυποῦσε τὸ τρυφερὸ πόδι ἑνὸς ἀνήλικου φαύνου
θυμᾶσαι τὸ γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!

Ἔπειτα σύννεφα βροχὴ καὶ τὸ νοτισμένο χῶμα
ἔπαψες νὰ γελᾶς σὰν ἔγειρες μέσα στὴν καλύβα
κι ἄνοιξες τὰ μεγάλα σου τὰ μάτια κοιτάζοντας
τὸν ἀρχάγγελο νὰ γυμνάζεται μὲ μία πύρινη ρομφαία-
«Ἀνεξήγητο» εἶπες «ἀνεξήγητο
δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα εἶναι ὅλοι τους μαῦροι»। (Γιώργος Σεφέρης)

....και ήσουν και εσυ μαύρος τελικά??

....πίστεψα πως ολα τα χρώματα του κόσμου ηταν

μαζεμένα πάνω σου ??

Πρόσεχε.....''Χαμόγελο''

Επιμένεις . Συνεχίζείς να περιμένεις ..
Προσπαθείς να διώξεις τις κακές σκέψεις ..
Πετας κουβάδες με φωτεινά χρώματα στις ώρες σου ,
να πάψουν να είναι γκρι ,μουντές ..

Παιρνεις βαθυες ανάσες ,φυλακίζεις τη θλίψη μέσα σου,
φοράς το πιο μεγάλο σου χαμόγελο και βγαίνεις ..
Πίνεις , συζητάς πάντα με χαμόγελο .
Βαζεις και πολύ ρούζ να φαινεσαι πιο φρέσκια ..

Λες αστεία ,όλοι γελούν ,γελάς και εσυ
Πολλά μάτια πάνω σου παντα ''προσεχε ,χαμόγελο''
σου ψυθιριζει κατί μέσα σου..μη ξεχνιεσαι ..
ρουφας με μανία το τσιγαρο,να ξεκουραστουν να χείλη σου..

Η ματιά σου τρέχει ,κοιτά πιο πέρα απο τις είκονες
κάπου χάνεται ..σβηνονται όλα είκόνες ,ήχοι..
Στα αυτια σου έρχετε μόνο ενας ήχος..της καρδιάς..
Το μυαλό ξαναρχίζει να λειτουργει..φωνάζει..
''Πρόσεχε ,χαμόγελο''!

Η μοναξία είναι απο Χώμα

Τι θα πει να φύγω μακριά σου για να γλιτώσω?
Δεν είναι ζήτημα τόπου το φευγιό.
Να γλιτώσω δηλαδή από τι? Από την αγωνία μου να γλιτώσω, από τον πόνο μου να γλιτώσω. Με τσούζει το μάτι μου και το βγάζω να μην τσούζει. Κι ύστερα τι?
Κι ύστερα τι? Λέει όλη μου η ύπαρξη σήμερα έτσι όπως περπατά σε ανοιξιάτικο χωματόδρομο κι επιστρέφει. Τι? Κι επιστρέφει.

Στάθηκα δειλός, κατουριόμουν πάνω μου, σα λαγός τόβαζα στα πόδια. Είναι ύψιστη δωρεά ο πόνος μάτια μου. Τα πιο σπουδαία μετά από πόνο κερδίζονται κι η διεισδυτική λεπτή όραση μέσα από πόνο ανατέλλει.
Η χαρά να σ'έχω ζητά για τίμημα την αγωνία μου. Έρχομαι να στην ξαναδώσω. Το μέγεθος της χαράς καθορίζει το μέγεθος της αγωνίας. Είναι δίκαιο το αποδέχομαι. Η ηδονή να σ'αγγίζω ζητά για τίμημα τη ζωή μου. Στην φέρνω. Αξίζει! Αξίζει! Κι έρχομαι. Ρίζα ζωής είναι ο πόθος μου.

Πυρήνας κόσμου που πάλλει καυτερός, πορφυρός, πληγή γέννας και γεννά κόσμους. Είμαι ριζωμένος σε σένα απ' όταν σε γνώρισα και δεν γίνεται να ξεριζωθώ............
...........Ο πιο μοναχικός δρόμος στον κόσμο αγάπη μου που μ έπαιρνε μακριά σου είναι δρόμος κυκλωτός κι επιστρέφει πάλι σε σένα.
Οδοιπορώ μακριά σου προς κοντά σου απ'την στιγμή που γεννήθηκα. Τρομάζω, στέκομαι κι αναρωτιέμαι : Ποια είσαι? Χωρίς να πάψω να έρχομαι..."
(Μαρω Βαμβουνάκη)

Ενας Πολεμιστής . . .

Ένας πολεμιστής εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να μάθει.

Οι αποφάσεις του λαμβάνονται με θάρρος, νηφαλιότητα και καμιά φορά με μία δόση τρέλας.Δέχεται τα πάθη του και τα ζει έντονα…

…χωρίς έμπνευση και εμπειρία, δεν υπάρχει εκπαίδευση που να φέρνει αποτελέσματα.

Ένας πολεμιστής δεν περνάει τις μέρες του προσπαθώντας να παίξει το ρόλο που επέλεξαν άλλοι γι’ αυτόν.

Για να πιστέψει στο δρόμο του,δεν έχει ανάγκη να αποδείξει πως ο δρόμος του άλλου είναι λανθασμένος.

…στον πόλεμο και στον έρωτα δεν είναι δυνατό να προβλεφθούν όλα.

Ένας πολεμιστής του Φωτός μοιράζεται τον κόσμο του με εκείνους που αγαπά.

Ένας πολεμιστής του Φωτός διατηρεί πάντα την καρδιά του άδεια από το συναίσθημα του μίσους.

…ξέρει πως το ένστικτο είναι το αλφάβητο του Θεού και συνεχίζει να ακούει τον άνεμο και να μιλάει με τα αστέρια.

Είναι διάφανος στις πράξεις του και μυστικοπαθής στα σχέδιά του.

Ένας πολεμιστής δεν επιτρέπει στον εαυτό του να τρομάξει όταν ακολουθεί αυτό που έχει ανάγκη .Χωρίς αγάπη, αυτός δεν είναι τίποτα.

Αδικίες συμβαίνουν.Όλοι μπλέκονται σε καταστάσεις που δεν τους αξίζουν…

Αυτός γνωρίζει πως από τις μάχες που έδωσε στο παρελθόν πάντα έμαθε κάτι. Κι όμως, πολλά απ' αυτά τα μαθήματα έκαναν τον πολεμιστή να υποφέρει περισσότερο απ' όσο ήταν απαραίτητο. Αρκετές φορές έχασε τον χρόνο του πολεμώντας για ένα ψέμα. Και υπέφερε γι' ανθρώπους που δεν ήταν άξιοι της αγάπης του. Οι νικητές δεν επαναλαμβάνουν το ίδιο λάθος. Γι' αυτό ο πολεμιστής διακινδυνεύει την καρδιά του μόνο για κάτι που αξίζει τον κόπο.

Οι πραγματικοί σύντροφοι ενός πολεμιστή βρίσκονται πάντα στο πλευρό του,τόσο στις δύσκολες,όσο και στις ευνοϊκές στιγμές.

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες είναι απαραίτητο να δράσεις και άλλες κατά τις οποίες πρέπει απλώς να υπομείνεις.

Ο πολεμιστής γνωρίζει πως ένα μεγάλο όνειρο αποτελείται από ένα σωρό διαφορετικά πράγματα,ακριβώς όπως το φως του ήλιου είναι το σύνολο εκατομμυρίων ακτινών.

Ο πολεμιστής του φωτός γνωρίζει πως κανείς δεν είναι ανόητος και πως η ζωή είναι η δασκάλα όλων, όσο καιρό κι αν απαιτεί αυτό.
Αυτός δίνει πάντα τον καλύτερο εαυτό του και περιμένει το καλύτερο από τη ζωή. Επιπλέον, γενναιόδωρα, προσπαθεί να υποδείξει σε όλους τις δυνατότητες του.
Κάποιοι σύντροφοι σχολιάζουν: "Υπάρχουν άνθρωποι αχάριστοι".
Ο πολεμιστής δεν αφήνει να τον αποθαρρύνουν. Και συνεχίζει να παρακινεί τον πλησίον του, επειδή κι αυτός είναι ένας τρόπος να κεντρίζει τον εαυτό του.

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕΝΑ

Σοῦ εἶπα:
- Λύγισα.
Καὶ εἶπες:
- Μὴ θλίβεσαι.
Ἀπογοητεύσου ἥσυχα.
Ἤρεμα δέξου νὰ κοιτᾷς
σταματημένο τὸ ρολόι.
Λογικὰ ἀπελπίσου
πῶς δὲν εἶναι ξεκούρδιστο,
ὅτι ἔτσι δουλεύει ὁ δικός σου χρόνος.
Κι ἂν αἴφνης τύχει
νὰ σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μὴ ριψοκινδυνέψεις νὰ χαρεῖς.
Ἡ κίνηση αὐτὴ δὲν θά ῾ναι χρόνος.
Θά ῾ναι κάποιων ἐλπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αὐτοεκθρονίσου
ἀπὸ τὰ χίλια σου παράθυρα..
Γιὰ ἕνα μήπως τ᾿ ἄνοιξες.
Κι αὐτοξεχάσου εὔχαρις.
Ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς,
γιὰ τὰ φθινόπωρα, τὰ κύκνεια,
τὶς μνῆμες, ὑδροροὲς τῶν ἐρώτων,
τὴν ἀλληλοκτονία τῶν ὠρῶν,
τῶν ἀγαλμάτων τὴν φερεγγυότητα,
ὅ,τι εἶχες νὰ πεῖς
γι᾿ ἀνθώπους ποὺ σιγὰ-σιγὰ λυγίζουν,
τὸ εἶπες।

(Κική Δημουλά -Ποιηση)

..και όταν πέσουν οι μάσκες..?

Καμιά φορά …ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και έχουν αλλάξει όλα ……?.......
Όχι βέβαια … καμιά φορά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις όσα ήταν πάντα εκεί και εσυ δε τα έβλεπες ..κοιτάς τους ίδιους ανθρώπους που μέχρι χθες γελούσες μαζί τους , έκανες παρέα ,έκανες πράγματα , τους πιστευες η ίσως και να τους θαυμαζές …. αλλά δεν τους γνωρίζεις πια … Είναι σαν να σου τους σύστησαν μόλις..
Σε κάποιους έπεσε η μάσκα κατά λάθος και δε πρόλαβαν να τη φορέσουν πριν τους δεις ..
Σε κάποιους την τράβηξε κάποιος απότομα..( αυτοί μπορεί και να κοκκινίσουν από ντροπή και καλά) .
Σε κάποιους άλλους τη σήκωσες εσύ ο ίδιος δειλά να δεις τι έχει από κάτω…
Μα με όλους ένιωσες το ίδιο πράγμα … μια τόσο βαθιά απογοήτευση ..το ίδιο γκρέμισμα ..Τι σημαίνει πια Άνθρωπος ρε παιδιά ,τι ? Με ποια λογική και με ποια ηθική σας βολεύει ανάλογα με τον τρόπο της ζωής σας και το φύλο σας φυσικά να βαδίζετε ?
¨Έχω αρχίσει και μισώ εμένα με όλα αυτά .. εμένα και τον ηλίθιο τρόπο που μεγάλωσα ..πρέπει να με μισήσω για να μην αρχίσω και με λυπάμαι και με σιχαθώ τελείως πια .
Βαρέθηκα να δικαιολογώ τα αδικαιολόγητα , βαρέθηκα να απογοητεύομαι ,βαρέθηκα να προσπαθώ να βρω τι ψυχολογικά έχει ο καθένας .. ¨Όλοι λειτουργούν Κατά το Κ@υλούν’’.. Ούτε δικαιολογίες ,ούτε ψυχολογικά ,ούτε τίποτα ρε .. Ποιόν δουλεύεται πια ? Εμείς δεν έχουμε ψυχολογικά ? Εμάς δεν μας έχουν πονέσει ,εμείς δεν έχουμε χίλιους δυο λόγους να γίνουμε πιο μ@λ@κες από εσάς ? Μόνο δικές σας είναι οι βρώμικες επιλογές θαρρείτε ?
Λες και η ανιδιοτελής αγάπη σας περιμένει όλους λίγο παρακάτω .Σε κάτι νέο …Λες και δε θα γίνει μετά από λίγο καιρό παλίο το κάθε νέο που μπορεί να έρθει σήμερα .. Η απόλυτη κατάντια της αγάπης ,των σχέσεων ,του έρωτα ,της οικογένειας .. Χρυσή η εποχή μας από όλες τις απόψεις ….
Και όποιος κατά τύχη δεν έχει εναρμονιστεί πλήρως με το πνευμά ?Να παει να γ@μηθει κ αυτός με όποιον να ναι , όπου να ναι ,ότι είδους σχέση η δεσμευση και αν έχει στη ζωή του .. είναι το μόνο που θα θεωρείθει άξιο λόγου για τους πολλούς και θα τον ανεβάσει και σε προσωπικό επίπεδο ..
Και αν μιλώ άσχημα σήμερα , χρησιμοποιώντας κακές λέξεις και είμαι μέσα στη μαύρη μαυρίλα … Συγχωρέστε με και ας μου πει κάποιος σε τι πρέπει να ελπίζει η κάθε νέα , ελεύθερη κοπέλα και ποια πρότυπα μπορεί να έχει πια ? Ο κάθε νέος ελεύθερος άνθρωπος με ένα ίχνος ανθρωπιάς και ρομαντισμού …

Χωρίς τίτλο

Έρχεσαι πάλι……παλιά χαιρόμουν και καμάρωνα όταν ερχόσουν…Δε χαίρομαι πια…

Έκανα τα στραβά μάτια τόσες μέρες..λες και θα σε απέφευγα ..

Από χθες μου κόλλησες πάλι στο μυαλό..Ξύπνησα σήμερα με ένα βάρος …ασήκωτο …κάθισα ξαπλωμένη και σκεφτόμουν…Καθέ χρόνο μου… Εσυ με έριξες τόσο άραγε??Μόνο λάθη μέτρησα..Λάθος επιλογές ,λάθος κινήσεις ,λάθος άνθρωποι…λάθη-λάθη-λάθη……και πέρασαν τα χρόνια φιλαράκι μου ..πέρασαν και είμαι ένα λάθος που ακόμη υπάρχει….ετσι λέω δηλαδή …ότι υπάρχω….

Πώς να το κρύψω πια ότι μεγάλωσα ? με νοιάζει για τους άλλους…..απο εμένα πως θα το κρύψω?Μεγάλωσα …….και μυαλό ως φαίνεται δε θα βάλω ποτέ ……

‘’Θα μεγαλώσεις και θα σκληρύνεις’’

‘’θα συνηθίσεις

‘’Η ζωή θα σε κάνει να δείς με άλλα μάτια।…’’

Αυτά και άλλα τόσα που άκουσα χιλιάδες φόρες τριγυρνούν στο μυαλό μου…

Με κορόιδευαν για να νιώθω καλύτερα ?Η έπρεπε να έχω αλλάξει και έχω μείνει πίσω..?

Φοβάμαι να κοιτάξω πίσω,φοβάμαι να κοιτάξω μπροστά…φοβάμαι όταν σκέπτομαι το τώρα….Εχω πίασει τόσες φορές τον εαυτό μου τελευταία να φοβάται να χάρεί,να έλπισει ..

Δε θα ζητήσω να μου φέρει τίποτα αυτός ο χρόνος ….Δε θα κάνω ευχές……

Θα περιμένω απλά…

Μια βόλτα

¨Εκανα μια βόλτα απόψε πριν επιστρέψω σπίτι..

Βασικά έφτασα από κάτω ,έμεινα λίγο στο αμάξι να ακούσω μέχρι τέλους το κομμάτι στο ραδιόφωνο …

’’Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια...τίποτα δε χάθηκε ακόμα,όσο ζούμε και πονάμε ..Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια ,μόνο τρόπο να κοιτάνε…’’

Ξανά άνοιξα τη μηχάνη και πήγα στα μέρη που μεγάλωσα ,πέρασα από το δημοτικό μου ,από το γυμνάσιο ,το λύκειο …από τις πλατείες και ας τις έζησα λίγο..ακόμη και από το κάφε που βγήκα πρωτη φόρα και ας ήμουν ολόκληρη γυναίκα..βρέθηκαν και στο δρόμο μου κάποια σπίτια ‘’φίλων΄΄που χάθηκαν ..στο χρόνο? ..στη διαδρομη?….ποιος νοίαζεται…

Δεν είχαν σήμασια τα μέρη ..ούτε οι άνθρωποι…τα όνειρα μου ήταν μέσα σε όλα αυτά ..Δεν έκανα ποτε σχέδια εγω ,όνειρα ήξερα να κάνω..και αφού ολοι λένε ότι δεν εχω ξυπνήσει ακόμη ..είπα μήπως τα ξαναβρω έτσι να τους ριξω μια πιο κοντινή ματιά …Με τα ίδια μάτια ,αφού χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια..ηθελα να δω πόσο άλλαξε ο τρόπος που κοιτάνε..

Και είδα………

‘’Πάμε σπίτι μας Κατερινάκι μου’’σκέφτηκα…’’Μάλλον είσαι ανίκανη να αλλάξεις τον τρόπο’’

και γυρισα πίσω……..