..ακατάλληλη..

Στη ζωη λενε καποια πραγματα φευγουν κ δε ξαναερχονται ποτε...οπως τα χρονια & οι ευκαιριες..απαξ κ περασουν χωρις να τα ''εκμεταλευτεις'' σωστα θα βρεθεις καπως ,καπου ,καποτε....να ματαιωπονεις για τη ζωη που δεν εζησες..η για αυτη που νόμιζες πως ζουσες ενω περνουσαν απο διπλα σου αυτα που ίσως και να στην αλλαζαν..
Ολα γύρω μου προχωρούν, μεγαλώνουν , αλλάζουν .....και εγω ....σκοτάδι....
.Δε ξερω στα αληθεια ποιο ειναι το μονοπατι που βγαζει στο φως , εχω μαλλον συνηθισει τοσο στα σκοταδια που κ αν θα το καταλάβω θα φοβηθώ  να το ακολουθησω..

Κάπως ετσι έφτασα να εχω μεγαλώσει χωρις τιποτα σπουδαιο να πλαισιωνει την υπαρξη μου...ισως με μια σπουδαια καρδια ,αυτο θελω  να το πιστεύω μα και αυτό ειμαι η πλεον ακαταλληλη να  το λεω..είμαι γενικά ακατάλληλη...για όλους & όλα.

Ξένες πόλεις...

..και αν κάποτε οι σκέψεις δίναν δύναμη και τα όνειρα σε πετούσαν στα σύννεφα??..
Τώρα οι σκέψεις σε καίνε και τα σύννεφα σου γίνανε μαύρα..γεμάτα μπόρες φίλη μου... Όσο τις προκαλείς τόσο σε βρέχουν...Τα μαύρα σύννεφα βρέχουν πόλεις για καιρό ...να σε νοιάζει θα πρεπε....μα οι πόλεις είναι ξένες...ξένες....μ 'ακούς??

....

...απο τις πιο άσχημες στιγμές της ζωης του ανθρώπου....
Οταν ο Ερωτας ...γίνετε Αγάπη...
...Ενας άνεμος ειναι η αγάπη , σαρωτικός
,ικανός να τα διαλύσει ΟΛΑ..
Οτι εχτισές,οτι υποσχέθηκές σε εσένα τον ίδιο ,
με ενα φύσημα του καταρρέει....
Γινάν μικροί οι άνθρωποι Θεε μου..
& Εσυ....
Μιλάς συνέχεια για αγάπη...

Αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια …. Η έλξη ανίκητη …..κάνουμε πως αδιαφορούμε , πως την γνωρίζουμε , μα πατάμε το γκάζι όσο πάει κ όταν τη δούμε ; πιο δυνατά … πέφτουμε πάνω της σαν μανιακοί ,ηθελημένα η μη η σύγκρουση μετωπική….

Λίγες είναι οι φορές που είναι λυτρωτική … Συνήθως είναι σαν πέτρα που στην κρεμούν ξαφνικά στο λαιμό κ δε μπορείς να κουνηθείς , δυσκολεύεσαι να ανασάνεις …πνίγεσαι …..Δε μπορείς να καταλάβεις ,μπερδεύεσαι ,τι είναι αλήθεια κ τι ψέμα , που ξεκινά κ που τελειώνει η λογική …………. ;

“Ει, εσυ…… Είσαι εδώ ; Άκουσες ; Είδες ;”

Είναι σαν να ζούσες καταστάσεις κ γεγονότα χωρίς να είσαι εκεί…. Σαν να τα είχε γεννήσει όλα η φαντασία σου, σαν να είχες ντύσει τα πάντα με το πέπλο των επιθυμιών σου …

Και τώρα ;……. Ξύπνησες , η θα την ντύσεις ξανά με το πέπλο των δικαιολογιών σου /τους…..;……….

“ Να σου πω κάτι …..Η αλήθεια έχει μια οπτική γωνία μη γυρνάς γύρω της ,δε θα αλλάξει κάτι πια , ότι κ αν της βάλεις ’’

..Πονούσε η βρόχη....

Μου ταιριάζει η μέρα σήμερα…
Βρέχει τόσο πολύ από το πρωί , από το κρεβάτι άκουγα τον αέρα να χτύπα με δύναμη τη βροχή στο τζάμι ..Και δεν ήθελα να σηκωθώ ..Δεν ήθελα να ξεκινήσει η μέρα … Σηκώθηκα όμως ,ετοιμάστηκα ,βγήκα στο δρόμο κ εκεί η βροχή ξαναχτυπούσε τα τζάμια του αυτοκινήτου… και με πονούσε ,το πιστεύεις ??Με πονούσε η βροχή σαν να ήμουν το τζάμι…
Κολλημένη στη κίνηση του δρόμου κοιτούσα τον ουρανό… πάντα όταν βρίσκομαι σε απόγνωση κοιτώ τον ουρανό …Βλακωδώς ,ποτέ δε βρήκα καμιά λύση εκεί πάνω…
Νιώθω τόσο πληγωμένη ,φοβισμένη ,θυμωμένη ,σαστισμένη όσο μαθαίνω τον κόσμο και τη ζωή και όλα , όλα τα σκατά που μαθαίνω …Νιώθω τόσο ηλίθια και τόσο μόνη…
Απλά μαθαίνω τον κόσμο ακόμη ..Έτσι είναι ο κόσμος ??

Ο εχθρός μου

Πως την χωρω τοση μοναξία ;
Νιώθω τα πάντα γυρω μου να δηλώνουν εγκατάλειψη
Μέχρι και τα όνειρα ,με εγκατέλειψαν
Παλέυω σύνεχως με φαντάσματα
Φοβάμαι..Φοβάμαι να ελπίσω
Φοβάμαι πως με πρόδωσες ξανά καρδιά μου
Δε μπορω άλλο να σε συγχωρώ
Σε καταδικάζω αυτή τη φορά
-και η αφέλεια ;
Δεν θα είναι ελαφρυντικό σου
Είσαι ένοχη και σε μισώ που με σκοτώνεις ξανά
Βρήκα τελικά τον μεγαλύτερο εχθρο μου!

Ξανθιά......με άδιέξοδα........

..Γίνονται σύνεχεια ''και άλλα'',όλα ασήμαντα ,όπως όλες οι λεπτομέριες που εσύ κατ'επίφαση τις ξεπερνάς κι αυτές κατ'ουσια προπορεύονται ..
Σαν τη σκια σου που τη μια στιγμη την αφήνεις πιο πίσω και την άλλη τη βρίσκεις μπροστά σου να γιγαντωνεται...
Κουραστικές κι οι λεπτομέριες και οι σκιές να τις διηγείσαι κατόπιν εορτής η να ματαιωπονείς κυνηγώντας τες..
Περνούν μέρες που μετριούνται με τρόπο ανορθόδοξο..το φόβο μου και την αναμόνη..
Οι ώρες μοίαζουν να χωρίζονται στα δυο, η θρηνος η τρελή χαρά,και λίωνεις σαν κερί κάτω απο τη φλόγα του πόνου σου και γίνεσαι οτι πότε δεν ήθελες να γίνεις και θα γίνει και αυτό που δε θες να πιστεψείς..¨ολα γίνονται ..Σαν κρίκος που ενας αν σπάσει ,σπαει όλη η αλύσιδα μετά.Σαν φυτίλι ,που απαξ κι ανάψει ,μεταφέρει το σπίνθηρα με ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις και συγκλονίζεσαι απο την εκρηξη...Κάποτε τελείωνουν ολα..Ο χρόνος ,οι φόβοι μου μαζί με τις χαρές που τόσο πίστεψα ,ολα τελειωνουν..
Μέσα μου αναρωτίεμαι συνέχεια....''Γιατί ξανά,γιατι ξανά''....δεν υπάρχει απαντηση ,κανένας δεν θα μου τη δώσει ..Θα ηταν καλύτερα αν δεν καταλάβαινα;θα ήταν καλύτερα αν δεν εβλέπα αραγέ.....
Θα περάσει μια μέρα ''ολα περνούν''...τη χαρίζω σε οποιον τη χρειάζεται πάντα αυτή τη φρασούλα...Δε με ησυχάζει όμως...Ολα με κατηγορούν ο εαυτος μου με κατηγορεί...
Μακάρι να ήμουν κάποια άλλη......καπως αλλίως.....
Αν δε μπορείς θεούλή μου να με βοήθησεις αλλίως....βοήθησε με να αλλάξω....
Εγω πρόσπαθησα πολύ να αλλάξω...μόνο το χρώμα των μαλλίων μου κατάφερα να άλλαξω δραματικά στα τόσα χρόνια,η ίδια ήλιθια παραμένω..ας γίνω μια ξανθιά με πολλά ''έξοδα''που πουλάει,γιατι σαν ξανθιά με αδιέξοδα μόνο να πλήγωνομαι μπορώ....