Μια βόλτα

¨Εκανα μια βόλτα απόψε πριν επιστρέψω σπίτι..

Βασικά έφτασα από κάτω ,έμεινα λίγο στο αμάξι να ακούσω μέχρι τέλους το κομμάτι στο ραδιόφωνο …

’’Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια...τίποτα δε χάθηκε ακόμα,όσο ζούμε και πονάμε ..Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια ,μόνο τρόπο να κοιτάνε…’’

Ξανά άνοιξα τη μηχάνη και πήγα στα μέρη που μεγάλωσα ,πέρασα από το δημοτικό μου ,από το γυμνάσιο ,το λύκειο …από τις πλατείες και ας τις έζησα λίγο..ακόμη και από το κάφε που βγήκα πρωτη φόρα και ας ήμουν ολόκληρη γυναίκα..βρέθηκαν και στο δρόμο μου κάποια σπίτια ‘’φίλων΄΄που χάθηκαν ..στο χρόνο? ..στη διαδρομη?….ποιος νοίαζεται…

Δεν είχαν σήμασια τα μέρη ..ούτε οι άνθρωποι…τα όνειρα μου ήταν μέσα σε όλα αυτά ..Δεν έκανα ποτε σχέδια εγω ,όνειρα ήξερα να κάνω..και αφού ολοι λένε ότι δεν εχω ξυπνήσει ακόμη ..είπα μήπως τα ξαναβρω έτσι να τους ριξω μια πιο κοντινή ματιά …Με τα ίδια μάτια ,αφού χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια..ηθελα να δω πόσο άλλαξε ο τρόπος που κοιτάνε..

Και είδα………

‘’Πάμε σπίτι μας Κατερινάκι μου’’σκέφτηκα…’’Μάλλον είσαι ανίκανη να αλλάξεις τον τρόπο’’

και γυρισα πίσω……..

Το ''Ερωτικο''της Ελευθεριας...

Καημός αλήθεια να περνώ
του έρωτα πάλι το στενό
ώσπου να πέσει η σκοτεινιά
μια μέρα του θανάτου.

Στενό βαθύ και θλιβερό
που θα θυμάμαι για καιρό
τι μου στοιχίζει στην καρδιά
το ξαναπέρασμά του.

Ας είν' ωστόσο, τι ωφελεί......[...]

Ίσως μια μέρα όταν χαθώ
γυρνώντας πάλι στο βυθό
και με τη νύχτα μυστικά
γίνουμε πάλι ταίρι ..........[...]

Παραμύθια...;.....!

''ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΟΥ''
ΚΡΥΨΕ ΜΕ ΜΕΣΑ ΣΟΥ, ΠΩΣ ΖΩ ΝΑ ΠΡΟΣΠΟΙΟΥΜΕ

ΤΑ ΠΑΡΑΜΥ8ΙΑ ΜΟΥ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΠΑΛΙ ΑΡΝΟΥΜΕ
ΒΑΖΩ ΦΩΤΙΑ ΚΑΠΝΟΙ ΝΑ ΚΡΥΨΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΡΦΗ ΜΟΥ
ΜΕΣ ΣΤΟΥΣ ΚΑΠΝΟΥΣ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΜΟΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ
ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΕΣ
ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΑΓΝΟ , ΜΕΣΑ ΣΕ ΧΑΡΤΙΝΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ

ΔΕ ΖΗΤΗΣΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΧΤΙΣΟΥΝ
ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΟΥΝΑ ΣΕ ΚΑΣΤΡΟ ΦΩΤΕΙΝΟ
ΔΕ ΖΗΤΗΣΑ ΒΑΣΣΙΛΙΣΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΒΑΣΣΙΛΙΣΑ 8Α ΣΕ ΕΚΑΝΑ ΕΓΩ

Κ ΑΝ ΜΕΣΑ ΣΟΥ ΔΕΝ 8ΕΛΕΙΣ ΝΑ ΜΕ ΒΑΛΕΙΣ
ΜΕ ΤΑ ΧΑΖΑ ΜΟΥ ΠΑΡΑΜΥ8ΙΑ ΝΑ ΝΤΥ8ΕΙΣ
ΣΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΑΠΟΚΟΙΜΗΣΟΥ
8Α ΜΕΙΝΩ ΕΔΩ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΨΕ ΤΟ ΕΙΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΟΥ
ΤΙ Κ ΑΝ ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΑ ΠΟΤΕ ΝΑ Σ'ΑΠΟΚΤΗΣΩ.
ΣΤΟ ΠΑΡΑΜΥ8Ι ΜΟΥ ΑΝ 8ΕΛΩ 8Α ΣΕ ΒΡΗΣΚΩ

ΔΕ ΖΗΤΗΣΑ ΠΑΛΑΤΙΑ ΝΑ ΜΟΥ ΧΤΙΣΟΥΝ
ΑΡΧΟΝΤΑΣ ΝΑ ΜΟΥΝΑ ΣΕ ΚΑΣΤΡΟ ΦΩΤΕΙΝΟ
ΔΕ ΖΗΤΗΣΑ ΒΑΣΣΙΛΙΣΑ ΝΑ ΕΧΩ
ΒΑΣΣΙΛΙΣΑ 8Α ΣΕ ΕΚΑΝΑ ΕΓΩ


'''Ιππότης''

Μες στο μελάνι κρύβονται οι πιο γλυκές μου λέξεις,
δε τις χρειάστηκε κανείς αν 8ες να το πιστέψεις.
Μέσα στη πιο βα8υά σιωπή έχουν ακούστει
τα λόγια που ''παράπονα''εχουν μεταφταστεί
Μέσα σε λόγια ανήκουστα τα εχω ολα κλείσει
για κάποιον ιδιαίτερο τα εχω ολα κρατήσει

..και αν μου χα8είς στο δρόμο σου άγνωστε ταξιδιώτη
και αν σε σκοτώσουν-τρελαθείς ατρόμητε ιππότη
θα μείνω στο παράθυρο το δρόμο να κοιτάζω
οι ελπίδες είναι φίλες μου μαζί τους δε τρομάζω..

Σε νύχτες μελαγχολικές τα εχω φυλαγμένα
τα οσα με χαμόγελα 8α μου'χες ειπωμένα
και αν ονειροβατω όπως λεν ολοι για μένα
είναι που πάντα στη ζωή για ολα έχουν φρένα
Ατρόμητε Ιππότη μου,μου λένε δεν υπάρχεις
ΔΕ θα σαι όμως στη μορφη Καρδιά ιππότη θα χεις !


Τα έγραψα πριν πολύ-πολύ καιρό...Τα ξαναδιάβασα σήμερα ...
Τα αγαπώ πολύ..
Ονείρευομουν να μου πεί κάποιος το ας πουμε ''ρεφρειν'' του πρώτου...
Ενα δίκο μου Παραμύθι ,όλοδικο μου..με τα όλα του..
Με τον ''βασσιλια''του ,την ''βασσιλισα''του,το άλογο...
Μια αγάπη που ξεπερνάει όλα τα εμπόδια και φύσικα happy end!
Ας τους να λένε οτι μεγάλωσα ..... (σπάσε και τους καθρέφτες στην ανάγκη)..

Η Νεράιδα & ο δράκος

Ήταν κάποτε ένα δράκος. Ζούσε μοναχός σε χαμένες στα βουνά σπηλιές. Περνούσε τη μέρα του τριγυρνώντας από εδώ από εκεί.. αν και τον περισσότερο χρόνο καθόταν και συλλογιζότανε.
Τι να κάνει ένας φτερωτός δράκος σε αυτά τα μέρη; Γιατί δεν βρίσκει άλλους δράκους να συναντήσει ;
Μία ημέρα εκεί που καθόταν ήρεμα, ήρθε μία παιχνιδιάρα νεράιδα και άρχισε να του πειράζει τα αυτιά.

Ξαφνιάστηκε. Ήταν η πρώτη φορά που κάτι έμψυχο δεν φοβότανε μπροστά στην θέα του .
Γύρισε και την κοίταξε κατάματα ενώ αυτή συνέχιζε να του χαμογελάει.

- Δεν φοβάσαι μήπως σε καταπιώ ;
- Όχι.. είμαι πολύ μικρούλα για να χορτάσεις.
- Δεν φοβάσαι μήπως σε φυλακίσω για πάντα ;
- Όχι.. όποτε θέλω εξαφανίζομαι.
- Δεν φοβάσαι μήπως σε αγαπήσω ;

Η νεράιδα σάστισε. Γιατί ένας δράκος να αγαπήσει μία νεράιδα . Γιατί μία νεράιδα να μη φοβάται ένα δράκο.

(η νεράιδα συνέχισε..)
- Όχι... όλοι θέλουν κάποτε να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Ο δράκος ένοιωσε ξαφνικά την επιθυμία να την αγκαλιάσει.. να την φιλήσει.

Άπλωσε τα χέρια του αλλά τα νύχια μπήκαν βαθειά στη σάρκα της .
Άνοιξε το στόμα του αλλά έβγαλε φωτιές και τα φτερά της νεράιδας κάηκαν.
Έβγαλε δάκρυα από τα μάτια του αλλά αυτά την έπνιξαν.

Η νεράιδα κάθισε και πέθανε στην αγκαλιά του.. ο δράκος ήταν και πάλι μόνος.

Δεν αρκεί λοιπόν να το θέλεις, πρέπει και να μπορείς να... αγαπήσεις τον άλλον.

Και ...έτρεχε,έτρεχε......

Ε και ;;

Και τι έγινε τώρα και πέταξες πάλι τα χαμόγελα σου στα σκουπίδια ;

Αφήσες τα μάτια σου να μουσκέψουν ,'εβαλες οτι βρήκες μπροστά σου ,πήρες τις ρόδες σου
και άρχισες να τρέχεις μακρυά..να της ξεφύγεις..και αυτή η ρουφιάνα η θλίψη άρχισε να τρέχει πιο γρήγορα..
Εσυ κοιτούσες πίσω να δείς αν χανόταν και αυτή ήταν μπροστά σου..΄στο μεσαίο καθρέφτη ,σε κοιτούσε...

-Φύγε σε παρακαλώ..

-Εδω δίπλα θα κάτσω ,δε θα σε ενοχλήσω και κοίτα το δρόμο χαζή ξανθιά ,εσύ με πήρες μαζί σου ..

......Εγω την πήρα μαζι μου ;.......

Δυνάμωσες το ράδιο ,ούτε που άκουγες ..να την ενοχλήσεις ήθελες..να φύγει ,να φύγει...
Αυτή γινόταν πιο μεγάλη..γέμισε ολο το αμάξι..μέχρι και πίσω μπήκε και ας είναι χαλασμένη η ΄΄πόρτα΄΄..Να και ενα θηλύκο που τα καταφέρνει όλα..μέχρι και το δρόμο γέμισε με σημάδια της ..

Σταμάτησες στην άκρη του δρόμου και σκούπισες τα μάτια σου ..
Γύρισες το καθρέφτη και τα κοίταξες..και έγινε ενα μαγικό...άδειασε το αμάξι,ο δρόμος ...
Ειχε μπέι όλη εκεί μέσα στο συνηθισμένο σου καστανό βλέμμα...
Τα έκλεισες ξαφνικά και ακούμπησες το κεφάλι πίσω...

-Θα σε φυλακίσω εδώ....

Και αυτή τότε ξαναγίνε δάκρυ και άρχισε να το σκάει.....και έτρεχε,έτρεχε....

.....με παράπονο......

Μια '' Λαική'' Καντάδα

Μια καντάδα....
Που ποτέ δε θα ζήσω...
Ποιος κάνει καντάδες πια?

Ετσι..Λίγο θα ξαπλώσω να κάνω πως κοιμάμαι..
Θα κλείσω τα μάτια και θα βρεθω στο μπαλκόνι
οχι στο δικό μου..
Σε ενα άλλο..Θα είναι βράδυ...
Ολα τα βραδυα της ζως μου θα είναι!

'' Ξύπνα, μικρό μου, κι άκουσε
κάποιο μινόρε της αυγής,
για σένανε είναι γραμμένο ''...

Σςςςς...μη σε ακούσει κανείς να μιλας για αυτά...
Ονειροπαρμένη πάλι θα σε πουν ??
Ονείροπόλα είμαι,ήμουν...Αφήστε να μείνω παρακαλώ...

Θέλω τη μέρα που θα φύγεις...