Αναζητούμε συνεχώς την αλήθεια …. Η έλξη ανίκητη …..κάνουμε πως αδιαφορούμε , πως την γνωρίζουμε , μα πατάμε το γκάζι όσο πάει κ όταν τη δούμε ; πιο δυνατά … πέφτουμε πάνω της σαν μανιακοί ,ηθελημένα η μη η σύγκρουση μετωπική….

Λίγες είναι οι φορές που είναι λυτρωτική … Συνήθως είναι σαν πέτρα που στην κρεμούν ξαφνικά στο λαιμό κ δε μπορείς να κουνηθείς , δυσκολεύεσαι να ανασάνεις …πνίγεσαι …..Δε μπορείς να καταλάβεις ,μπερδεύεσαι ,τι είναι αλήθεια κ τι ψέμα , που ξεκινά κ που τελειώνει η λογική …………. ;

“Ει, εσυ…… Είσαι εδώ ; Άκουσες ; Είδες ;”

Είναι σαν να ζούσες καταστάσεις κ γεγονότα χωρίς να είσαι εκεί…. Σαν να τα είχε γεννήσει όλα η φαντασία σου, σαν να είχες ντύσει τα πάντα με το πέπλο των επιθυμιών σου …

Και τώρα ;……. Ξύπνησες , η θα την ντύσεις ξανά με το πέπλο των δικαιολογιών σου /τους…..;……….

“ Να σου πω κάτι …..Η αλήθεια έχει μια οπτική γωνία μη γυρνάς γύρω της ,δε θα αλλάξει κάτι πια , ότι κ αν της βάλεις ’’

..Πονούσε η βρόχη....

Μου ταιριάζει η μέρα σήμερα…
Βρέχει τόσο πολύ από το πρωί , από το κρεβάτι άκουγα τον αέρα να χτύπα με δύναμη τη βροχή στο τζάμι ..Και δεν ήθελα να σηκωθώ ..Δεν ήθελα να ξεκινήσει η μέρα … Σηκώθηκα όμως ,ετοιμάστηκα ,βγήκα στο δρόμο κ εκεί η βροχή ξαναχτυπούσε τα τζάμια του αυτοκινήτου… και με πονούσε ,το πιστεύεις ??Με πονούσε η βροχή σαν να ήμουν το τζάμι…
Κολλημένη στη κίνηση του δρόμου κοιτούσα τον ουρανό… πάντα όταν βρίσκομαι σε απόγνωση κοιτώ τον ουρανό …Βλακωδώς ,ποτέ δε βρήκα καμιά λύση εκεί πάνω…
Νιώθω τόσο πληγωμένη ,φοβισμένη ,θυμωμένη ,σαστισμένη όσο μαθαίνω τον κόσμο και τη ζωή και όλα , όλα τα σκατά που μαθαίνω …Νιώθω τόσο ηλίθια και τόσο μόνη…
Απλά μαθαίνω τον κόσμο ακόμη ..Έτσι είναι ο κόσμος ??

Ο εχθρός μου

Πως την χωρω τοση μοναξία ;
Νιώθω τα πάντα γυρω μου να δηλώνουν εγκατάλειψη
Μέχρι και τα όνειρα ,με εγκατέλειψαν
Παλέυω σύνεχως με φαντάσματα
Φοβάμαι..Φοβάμαι να ελπίσω
Φοβάμαι πως με πρόδωσες ξανά καρδιά μου
Δε μπορω άλλο να σε συγχωρώ
Σε καταδικάζω αυτή τη φορά
-και η αφέλεια ;
Δεν θα είναι ελαφρυντικό σου
Είσαι ένοχη και σε μισώ που με σκοτώνεις ξανά
Βρήκα τελικά τον μεγαλύτερο εχθρο μου!

Ξανθιά......με άδιέξοδα........

..Γίνονται σύνεχεια ''και άλλα'',όλα ασήμαντα ,όπως όλες οι λεπτομέριες που εσύ κατ'επίφαση τις ξεπερνάς κι αυτές κατ'ουσια προπορεύονται ..
Σαν τη σκια σου που τη μια στιγμη την αφήνεις πιο πίσω και την άλλη τη βρίσκεις μπροστά σου να γιγαντωνεται...
Κουραστικές κι οι λεπτομέριες και οι σκιές να τις διηγείσαι κατόπιν εορτής η να ματαιωπονείς κυνηγώντας τες..
Περνούν μέρες που μετριούνται με τρόπο ανορθόδοξο..το φόβο μου και την αναμόνη..
Οι ώρες μοίαζουν να χωρίζονται στα δυο, η θρηνος η τρελή χαρά,και λίωνεις σαν κερί κάτω απο τη φλόγα του πόνου σου και γίνεσαι οτι πότε δεν ήθελες να γίνεις και θα γίνει και αυτό που δε θες να πιστεψείς..¨ολα γίνονται ..Σαν κρίκος που ενας αν σπάσει ,σπαει όλη η αλύσιδα μετά.Σαν φυτίλι ,που απαξ κι ανάψει ,μεταφέρει το σπίνθηρα με ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις και συγκλονίζεσαι απο την εκρηξη...Κάποτε τελείωνουν ολα..Ο χρόνος ,οι φόβοι μου μαζί με τις χαρές που τόσο πίστεψα ,ολα τελειωνουν..
Μέσα μου αναρωτίεμαι συνέχεια....''Γιατί ξανά,γιατι ξανά''....δεν υπάρχει απαντηση ,κανένας δεν θα μου τη δώσει ..Θα ηταν καλύτερα αν δεν καταλάβαινα;θα ήταν καλύτερα αν δεν εβλέπα αραγέ.....
Θα περάσει μια μέρα ''ολα περνούν''...τη χαρίζω σε οποιον τη χρειάζεται πάντα αυτή τη φρασούλα...Δε με ησυχάζει όμως...Ολα με κατηγορούν ο εαυτος μου με κατηγορεί...
Μακάρι να ήμουν κάποια άλλη......καπως αλλίως.....
Αν δε μπορείς θεούλή μου να με βοήθησεις αλλίως....βοήθησε με να αλλάξω....
Εγω πρόσπαθησα πολύ να αλλάξω...μόνο το χρώμα των μαλλίων μου κατάφερα να άλλαξω δραματικά στα τόσα χρόνια,η ίδια ήλιθια παραμένω..ας γίνω μια ξανθιά με πολλά ''έξοδα''που πουλάει,γιατι σαν ξανθιά με αδιέξοδα μόνο να πλήγωνομαι μπορώ....

''φύγε.......;........."

Προσπαθώ..Δε ξέρεις πόσο.......

Χαμογελώ συνέχεια ,όλα είναι καλά!Μμμμμ....ναι, μάλλον είμαι μίζερη καμμιά φορά μωρέ έχεις δίκιο..

Κοίταξε με!!Μόνη εδω μέσα ,ντυμένη ,βαμμένη ,σου αρέσουν τα μαλλιά μου ;Για μένα τα έφτιάξα !!Οχι,οχι δεν ειναι ανάγκη να μου πείς εσυ τίποτα ,μη κουραζόμαστε με βλάκειες τωρα ,φτάνει αυτή η μια ματιά που μου έριξες ....

Να σου πω αστεία ;Πανω στη κουβέντα πετάω πετυχημένες ατάκες..ισως γελάσεις και εσυ όπως οι άλλοι...
Μηπως δε νιώθεις καλά ,θες να σε χαιδέψω λιγάκι να νιώσεις καλύτερα;
Μια αγκάλια ,θα σε επνιγε άραγε τωρα η μήπως θες λίγη απο τη ζεστασιά της;
Μη μου αγχωνεσε δε θα μιλήσω ,οτι και αν νιώθω ,για οτι και αν αναρωτιέμαι ,δε θα σου μιλήσω για τους προβληματισμούς μου...τελοσπαντων, ναι, ξέρω.. οι δικοί μου προβληματισμοί και τα αγχη μπροστα στα δικά σου είναι γελοία,δε θα το συζητησουμέ..

Ηθέλα να σου ζητήσω και συγνώμη αντι να χαίρομαι που υπάρχεις απλά και μου ρίχνεις μια φευγαλαία ματιά,που είσαι εδω για να μπορώ να χαιδεψω κάποιον αν τύχει ,να τον αγκαλιάσω αν είναι η μέρα μου να είμαι κοντά του। Καμμια φορά υπερβαλλω ζητάω παραπάνω χρόνο ,που έχω ακούσει και να λένε τόσοι οτι ο χρόνος είναι χρήμα ,ζητώ παραπάνω ματίες ,ασε αυτές τις αγκαλίες μέσα στη ζέστη...πνιγεσαι καταλαβαίνω ,συγχωρεσε με που νιωθω ,θέλω ,αισθάνομαι πιο πολύ απο οσο αντεχείς σήμερα ,φέτος ,αυτό τον καιρό ,γενικά (;;;)Θα ξαναερθω αυριο αν θές φυσικά και ορκίζομαι, αυτή τη φορά θα ρωτήσω...''Είστε σε διάθεση να με θέλετε και να με αγαπάτε σήμερα απο κόντα ;'' αν δεν είστε θα κάτσω απέναντι η θα φύγω....σιώπηλά...

..σιγοψυθιρίζεις ....''φύγε''....μα προσπαθω να με πείσω....''Η ιδέα μου είναι''..........

Η ''τσουλήθρα''

Εχω αρχίσει και κατεβαίνω εδω και καιρό ..
Στην αρχή προσέκτικα ,ενα –ενα τα σκαλιά...
Τωρα τελευταία ‘’παιδικά’’...σαν να κάνω τσουλίθρα....
Θυμάμαι ενα κοριτσακί όταν ήμουν μικρή ,σε κάποια παιδική χαρά...έκανε τσουλήθρα και στο τέλος της ,κάπως, δε θυμάμαι πως, γύρισε ανάποδα και χτύπησε το κεφαλάκι της σε μια πέτρα τεράστια που ήταν κάτω,έτρεξε η μαμά της την σήκωσε και έφυγαν τρέχοντας....
Ε,σε αυτή...στην ίδια τσουλήθρα είμαι και εγω....άλλα δε θέλω τη μαμά μου κοντά..κανέναν δε θέλω..θα πρέπει να σήκωθώ μόνη ...Οσο μόνη είμαι ...
Τη φοβάμαι τη μοναξιά..απο μικρή την φοβόμουν..πιο πολύ απο τους ήχους στο σκοτάδι που με έκαναν να τρέμω ... η σκέψη πως θα έμενα μόνη ...
Ακόμη και με πολλόυς ανθρώπους γύρω μου ένιωθα μόνη ...σαν να ήμουν το καράβι και οι γύρω μου ξέρες που χαζοσυναντούσα στη μέση των ωκεανων...εγω στο μυαλό μου όμως είχα λιμάνια ...σίγουρη στεριά...
Βαριέμαι ,βαριέμαι να θυμάμαι τι πίστευα και τι ήλπιζα τόσα χρόνια...Η ζωη μου έχει αποδείξει ποικιλοτρόπως οτι ημουν και είμαι απλά μια ηλίθια ,αποτυχημένη παραμυθατζού।Το κοριτσάκι που ανεβαίνει πάνω σε τσουλήθρες που έχουν πέτρες στο τέλος τους και πέφτει πάντα με το κεφάλι...φυσικά χτυπά...δεν έχει όμως άγνοια κυνδυνου πια...ειναι αυτο που λέμε...αδιόρθωτο !

Διάλειμμα Χαρᾶς

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλοι ἐκεῖνο τὸ πρωὶ
θεέ μου πόσο χαρούμενοι.
Πρῶτα γυάλιζαν οἱ πέτρες τὰ φύλλα τὰ λουλούδια
ἔπειτα ὁ ἥλιος
ἕνας μεγάλος ἥλιος ὅλο ἀγκάθια μὰ τόσο ψηλὰ στὸν οὐρανό.
Μιὰ νύμφη μάζευε τὶς ἔνοιές μας καὶ τὶς κρεμνοῦσε στὰ δέντρα
ἕνα δάσος ἀπὸ δέντρα τοῦ Ἰούδα.
Ἐρωτιδεῖς καὶ σάτυροι παῖζαν καὶ τραγουδοῦσαν
κι ἔβλεπες ρόδινα μέλη μέσα στὶς μαῦρες δάφνες
σάρκες μικρῶν παιδιῶν.

Εἴμασταν χαρούμενοι ὅλο τὸ πρωΐ
ἡ ἄβυσσο κλειστὸ πηγάδι
ὅπου χτυποῦσε τὸ τρυφερὸ πόδι ἑνὸς ἀνήλικου φαύνου
θυμᾶσαι τὸ γέλιο του: πόσο χαρούμενοι!

Ἔπειτα σύννεφα βροχὴ καὶ τὸ νοτισμένο χῶμα
ἔπαψες νὰ γελᾶς σὰν ἔγειρες μέσα στὴν καλύβα
κι ἄνοιξες τὰ μεγάλα σου τὰ μάτια κοιτάζοντας
τὸν ἀρχάγγελο νὰ γυμνάζεται μὲ μία πύρινη ρομφαία-
«Ἀνεξήγητο» εἶπες «ἀνεξήγητο
δὲν καταλαβαίνω τοὺς ἀνθρώπους ὅσο καὶ νὰ παίζουν μὲ τὰ χρώματα εἶναι ὅλοι τους μαῦροι»। (Γιώργος Σεφέρης)

....και ήσουν και εσυ μαύρος τελικά??

....πίστεψα πως ολα τα χρώματα του κόσμου ηταν

μαζεμένα πάνω σου ??